Menü
Anadolu (Osmanlı) · Bitki motifleri

Sümbül

İznik çinilerinin sevgili saçı: lale, gül ve karanfille birlikte.

Ne anlatır?

Sümbül, 16. yüzyılın ilk çeyreğinden itibaren Osmanlı çinilerinde gelişen yarı doğal “şükûfe” üslubunun en sık çiçeklerinden biridir; lale, gül, karanfil ve bahar dallarıyla birlikte, her biri kendi sapı ve yaprağıyla tanınacak biçimde çizilir. İznik panolarında servi ve asmalı kompozisyonların dibinde lale ve süsenle birlikte yer alır. Divan şiirinde sümbül çoğunlukla sevgilinin saçına benzetilir [1]. Kara Fazlî’nin 1553 tarihli “Gül ü Bülbül” mesnevisinde ise Sümbül kıskançlığı temsil eden bir kişiliktir [2].

Aynı temadan

LaleKaranfilServiHatayiPençGoncagülÇift dalaganSalkım söğütHaşhaş tepelikDefne tacı ve zeytin dalıBoteh (şal deseni)Ökse otu ve druidler

Kaynaklar

  1. Elif Feyza Kaygusuz, “Klasik Dönem Osmanlı Kâşî (Çini) Sanatında Nâdir Çiçek Motifleri ve Sembolik Anlamları Üzerine Bir İnceleme”, OMÜ İlahiyat Fakültesi Dergisi 60, 2026
  2. Mustafa Özkan, “Gül ü Bülbül”, TDV İslâm Ansiklopedisi 14, 1996

Çizim: Bitki Tabanı, geleneksel motiften yorumlanmıştır.